مدام الاثر

تو که از قد خودت هم کمی افتاده تری
یک سر و گردن از افرا و سپیدار سری

کمرت خم شده زیر گذر حادثه ها
تا کمر راست کند بعد شهیدی پدری

خود اسطوره ی صبری که شدی پنهان در
پشت لبخند هر از گاهی و چشمان تری

چه کسی گفته که راکد شده ای ، مرد خطر؟
موجی از حادثه ای گر چه فقط یک نفری

ساز احساس تو در گوشه ی آسایشگاه
می زند هم نفست نغمه ی ایثار گری

نه شهیدی و نه آزاده و نه مفقودی
آینه دار دفاعی و مدام الاثری

تو خودت باز ترین پنجره ای رو به خودت
حیف در سینه ی ما نیست به سمت تو دری

کی شود چشم به چشمان خدا دوخته و
از شعف بال در آورده از اینجا بپری؟

داری از چشم جهان میروی آسوده شوی
برو ، اما نکند خاطره ات را ببری