ماجرای زندگی یک بلدچی ۱۶ ساله

* آقای خوش‌ لفظ چه ویژگی‌ای داشتند که شما به نگارش این کتاب علاقه‌مند شدید؟ اساسا فکر نگارش این کتاب از کجا آغاز شد؟
دغدغه‌ی اول من نگارش تاریخ جنگ بوده و هست. در واقع به‌دنبال اسناد جنگ و روایت­‌های متقنی هستم که بتواند واقعیت ‌ها را آنگونه که بود، منعکس کند. خاطره یک سند شفاهی است و ملاحظات خاص خود را دارد. خاطره می‌تواند متقن نباشد، جامع نباشد و با گذشت زمان غبار فراموشی بر آن نشسته باشد. از این جهت پیدا کردن راویانی که یک نفر باشند به‌عنوان عصاره‌ی یک نسل و خلاصه‌ی یک تاریخ، یک امر سخت و مشکل است که در محدوده‌ی یک استان شاید تنها چند نمونه از این افراد را بتوان یافت.
من بعد از خواندن کتاب «نورالدین پسر ایران»، و آن شخصیت ماجراجو و پرجنب و جوش، ناخودآگاه به یاد علی آقای خوش‌لفظ افتادم. علی آقایی که در همه‌ی آن فاکتورها، می ‌دیدم خیلی برجسته است و هر آنچه که می شود به‌عنوان سند، تاریخ، زندگی در جنگ، شوخ طبعی در جنگ، عشق و دلدادگی به همرزم، صبر بر دوری و فراق رفیق بعد از شهادت، بریدن از زندگی پشت جبهه با همه‌ی علایقش، تحمل زخم­‌های مکرر و نهایتا رسیدن به یک قله و تازه فرار از آن قله برای گمنامی، در علی آقای خوش لفظ وجود داشت.