سروده «محمد مرتضایی»

وقتی که نان برابر ایمان مردم است
بار گناهمان همه بر دوش گندم است

شرم نگاه ما است در آئینه ی هوس
داغ خجالتی که بر اندام هیزم است.

در امتداد دشنه ی نامردان شهر
زهر خشنوتی است که در نیش کژ دم است

وقتی به قتل عاطفه ها حکم داده اند
فصل غروب شادی و مرگ تبسّم است

این فصل های یخ زده از غم سروده اند
دنیا در انتظار یکی فصل پنجم است

فصلی که سبز می شود از نام او زمین
فصلی پر از همایش مهر و تفاهم است

محمد مرتضائی