سروده «سیدمحمد رحیم زمانی»

آبی چشمان تو یک اتفاق ساده بود
اتفاق آسمانی در زمین افتاده بود

قبیله ای شد چشم تو امّا به رنگ خون دل
گریه هایم نذر طولانی سجاده بود

آدم از چشم حوا شرمی به رنگ سیب داشت
دل به عرفانی ترین کفر زمینی داده بود

چشمهایم در غبار انتظارت گم شده
هم نفس تا انتهای دیچ و تاب جاده بود

ردّ پایت در دلم مانده ست امّا عشق تو
من نفهمیدم نشان یا داغ یا قلاّده بود

با ریف ِِ« هست » باید می سرودم چشم تو
انتخاب قافیه امّا، چه فوق العاده بود.

سید محمد رحیم زمانی (مستمر)