یادداشت

پژوهشگر ، مدرس و آهنگساز برجسته موسیقی ایرانی به مناسبت انتشارآلبوم موسیقایی بانگ اهورایی یادداشتی را منتشر کرد .

 

به گزارش پایگاه خبری حوزه هنری ، در یادداشت محمدرضا درویشی آمده است :

مجموعه بانگ اهورایی حاصل تلاش موسیقیدان ، خواننده و نوازنده تنبور و تار رامین کاکاوند است . کاکاوند که خود زاده سرزمین تنبور- زاگرس – است از جمله نوازندگان و نغمه پردازانی است که هیچ گاه از ساحت اصلی و مقام بی همتای تنبور و آهنگ ها و مقام های آن دور نشده و هر دم با برداشت از مقام های کلامی یا باستانی تنبور ، آهنگ های خوش دیگری به این صحنه بی نهایت افزوده است .

رامین بیش از همه محضر سه استاد بزرگ تنبور و سه سالک بی همتا ، شادروان درویش امیر حیاتی ، سید امرالله شاه ابراهیمی و سید خلیل عالی نژاد را درک کرده است . همین پشتوانه و کار پیگیر او باعث شده که رامین کاکاوند امروز یک چهره شاخص در عرصه تنبور و مقام های آن باشد .

ویژگی خاص این مجموعه ، زمان کوتاه آن است که برخلاف معول تنها 36 دقیقه است و این نگاه زیبایی است که باعث می شود پدید آورنده از دقایق اندک ، بیشترین بهره را گیرد و دچار گزاف نشود .

اشعار سید صالح ماهدشتی ( تولد 1211 وفات 1284 هجری شمسی ) که یکی از عرفا و شعرای نام آور عصر خود است ، چنان عمیق و بی قرار در این مجموعه جاری است که هیچ شنونده ای از سوز دل ، آتش درون ، قلب پرشور و جود مبارکش در امان یشت . مناجات های سید صالح به درگاه خداوند بی شک زیبا ترین مناجات ها در تاریخ عرفان و نیز شعر کردی و فارسی است .

" خداوندا تو را به رندان و مستان میخانه ات

به ساقی و نردان خرابات درگاهت به شور عشاق دیوانه درگاهت قسم

........

قلبی به من عطا کن چون روز روشن

و از اتش عشق تو همیشه پر سوز

که دیوانه تو باشد و در مقام عشق ، بی همتا

........

این منم صالح و سالک خاموش ، ایستاده دردرگاهت

که دلبری و خدایی ات دین و ایمانم را به باد داده است

کاکاوند سفر خود را آغاز می کند ، این مناجات را می خواند با فرازهایی از دو مقام قطار و باریه و چه سوزناک می خواند . قطار واژگان چون آب زمزم جان و جود را می شویند . سوزی مجنون وار که پس از مناجات چاره ای جز ایستادن در ساحت مقام مجنونی نیست . پس از مجنونی چه باید کرد ؟ جز سماع در کقام سه جاران که آهنگ وجود و رقص و سماع است . و اندک آرامشی پس از وجد و سماع با مقام های خان امیری و ساروخانی وجد و نشئه ماه را به مراتب " نوا " کی برد در مقام گله و دره :

یکتای بی همتا که واحدی و برعالم غیب و شهود آگاه

هم عارف و هم معروف و هم زاهد

.........

یکتای بی همتا ، تورا به اسرار غیبی ات قسم

.......

ازجام وحدت مرا سرمست بگردان ...

فضای معنوی " نوا " و آوازهای پی در پی درگله و دره

مات و حیران

خداوندا منم حیران درگاهت

که یکتا و بی همتا هستی

و در پایان پرواز بی زمان ، بی مکان و بی نشان روح در سرخوشی این پرواز بانگ مستی سر می دهد ، مست ذات باریتعالی در فواصل مقام کهن شاه خوشینی ( که مقام چهارگاه امروز بهره گرفته از آن است )

ساقی میخانه ام

من از روزازل ساقی میخانه توام

و ازباده الست نشئه و سر مستم

آنچه در این مجموعه شنیده می شود حکایت سفری معنوی است که از مناجات یکتای بی همتا آغاز و به پرواز عاشقانه به سوی او در مستی و سرخوشی در عالم شاخوشین لرستانی می انجامد ، عجب سفر بی همتایی....!

سفری در باطن وجود به سوی یکتای بی همتا ....!