چرا فیلمی با موضوع خط اول مقاومت نداریم؟

* در شرایطی که اغلب کارگردان ها به فیلم های شهری و آپارتمانی با مضامین و داستان های تکراری روی آورده اند و کمبود بودجه را بهانه می کنند شما به نقطه ای مرزی رفته و فیلمی با مضمونی تازه در جغرافیایی سخت ساخته اید. فیلم ساختن در شرایط آب و هوایی سخت چطور بود؟

جریانات و اخبار کشورهای همسایه و تحولات منطقه ای همیشه در رصد مطالعاتی من بوده و هست. دنیا در حال گذر از وقایع و اتفاقات بزرگ تاریخی است. دامنه اغتشاشات و تحولات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و... زیاد شده است. در چنین شرایطی باید انتخاب کنید که در کجای معادله میخواهید بایستید؟ رفتن من به سمت و سوی اعلام یک بحران - من فیلمنامه این کار را دو سال قبل از ظهور داعش نوشته بودم - و تهدیداتی که می توانست در پی داشته باشد، نقطه ایستایی و انتخاب مرا تعیین می کرد.«شرفناز» فقط یک اعلام نیست. فقط نمی گوید در پاکستان افراطی گری دارد یارگیری می کند و... «شرفناز» از تهدید بزرگتری با نام بحران اقتصادی و نبود فضای کسب و کار و تولید و اشتغال در مرزها می گوید. بحرانی که زالوهایی متل «سودیس» در آن پروار می شوند و از نیاز و احتیاج اقتصادی و فقر معیشتی و فکری و ایمانی آدم های محرومیت کشیده و ظلم دیده بهره می برند.

خب این برای من از رابطه یک دختر و پسر در تجریش یا خیانت چند نفر به هم مهم تر بود. احساس کردم خطر بیخ گوش ماست و متولیان فرهنگ کفتر می پرانند. بعدها دیدم که اشتباه نکردم و امروزه جهان با آن چیزی مواجه است که گفته بودیم. مطمئن باشید اگر رانت خواری عده ای می گذاشت امسال از من می پرسیدید که چرا «الفیدا» را ساختم و من پاسخ می دادم اندیشه احیای امپراطوری عثمانی و پول های خائنین عرب خیلی از این مسولان همسایه های ما را قلقلک می دهد. افسوس که فرهنگ صاحب ندارد در این ملک والا فیلم هایی که در این شرایط وانفسا به درد مملکت بخورد، زیاد می شود ساخت.

* فیلم تان اشاره به موضوعی ملتهب و روز دارد. موضوعی که فیلم ساختن در مورد آن مانند راه رفتن روی لبه تیغ بوده است. در زمان نگارش فیلمنامه به حساسیت هایی که این سوژه به دنبال خواهد داشت هم فکر کردید؟ آیا فیلمنامه با ممیزی هم روبرو شد؟

ایران فقط تهران نیست. متاسفم که بگویم چیزی به نام سینمای ملی دیگر وجود ندارد. شما نه خبری از موضوع و دغدغه مناطق می بینید، نه خبری از گویش و لباس و موسیقی مناطق است و نه مردم خود را در آینه این فیلم ها می بینند. به طبع نگاه غلط مسولی، ارزش گزاری کارها و جریان نقد و آموزش هم اشتباه است.