نقد فیلم

«از هم گسیخته» محصول سال 2012، به قدری مجزا و با طرحی متفاوت از فیلم‌های قبلی «تونی کی» ساخته شده که تماشاگر هرگز نباید این اثر را با دو فیلم قبلی او، مورد مقایسه قرار دهد.

فیلم اول او «تاریخ مجهول آمریکا» نام داشت که در هنگام نمایش سروصدای زیادی به پا کرد. در این فیلم هنرپیشگانی چون «ادوارد نورتون» و «ادوارد فورلانگ» ایفای نقش کردند.

تدوین این فیلم را هم «ادوارد نورتون» به عهده داشت. اما این تدوین مورد تأیید کارگردان قرار نگرفت و «تونی کی» به کلی این فیلم را انکار کرد.

فیلم بعدی این کارگردان در سال 2010 ساخته شد. فیلمی در مورد طوفان کاترینا با عنوان «Black Water Transit». این فیلم سینمایی به علت ورشکستگی شرکت تولید کننده‌ی اثر، اکران نشد، تا این که در یک حراجی با قیمت بسیار نازلی به فروش رسید.

حالا او بار دیگر با فیلمی جدید به سینما بازگشته است. سومین فیلم بلند وی یعنی«از هم گسیخته» به بررسی ضعف‌های نظام آموزشی در آمریکا می‌پردازد.

بسیاری از منتقدان به موفقیت این فیلم به عنوان نوعی اعتراض به بحران نظام آموزشی در ایالات متحده آمریکا امیدوار هستند.

فیلمنامه این فیلم توسط «کارل لاند» نوشته است. او پیش‌تر سابقه تدریس در مدارس آمریکا را داشته و در نگارش این فیلمنامه از تجربیات خود در این عرصه استفاده کرده است. این فیلمنامه به خاطر دیالوگ‌های کارآمد و شاید خشن اش بسیار مورد تقدیر قرار گرفته است. همچنین فیلمنامه نویس این فیلم به خاطر خلق شخصیت یکی از معلم‌های عبوس و کارکشته مدرسه که نقش او را «جیمز کان» به خوبی بازی کرده است، بسیار مورد ستایش قرار گرفته است.

«آدرین برودی» که پیش تر به خاطر بازی در فیلم مشهور «پیانیست» به کارگردانی «رومن پولانسکی» موفق به کسب جایزه اسکار شده؛ در این فیلم ایفاگر نقش معلمی در «لانگ آیلند» است که به طور موقت در مدارس مشغول تدریس است و به تدریج وارد زندگی و مشکلات جوانان و خانواده‌های آن‌ها می‌شود. در طول فیلم، این معلم کم کم در جریان اوضاع به هم ریخته مدارس دولتی و مشکلات خانواده‌ی دانش آموزان قرار می‌گیرد و سعی بر بهبود بخشیدن به این جداشدگی و آشفتگی می‌کند. آشفتگی‌ای که معلمان، دانش آموزان و خانواده‌های آنان، به صورت ناخواسته وارد آن شده‌اند.

هرچند دستمایه‌های اجتماعی و روانی قابل توجه فراوانی در چنین محیطی وجود دارد، اما سازندگان این فیلم بار دیگر با طرح موقعیت دانش آموز ولگردی که به دام بزه‌های اجتماعی می‌افتد، از منظری کلیشه‌ای به سراغ طرح مسئله رفته‌اند.
چنین برداشت می‌شود که معلم مدرسه، شخصیتی است که سعی می‌کند پابند جایی نباشد و همیشه به صورت موقتی در مدارس تدریس کند. در حقیقت او می‌خواهد از همه وابستگی‌ها جدا باشد.

«آدرین برودی» بازیگر نقش معلم معتقد است؛ که در کودکی از طرف دیگران رنجیده و اذیت شده و به تدریج ذهن، افکار و نوعی مکانیزم دفاعی در او بوجود آمده است که همه‌ی انسان‌ها در این گونه مواقع تنهایی را به حضور در جمع ترجیح می‌دهند و دنیای درون را به ارتباط اجتماعی ارجح می‌بینند.

فیلمنامه نویس نیز با اتکا به شخصیت اصلی داستان که سعی در بهبود شرایط دارد، خرده داستان‌هایی که در آن به صورت جداگانه مشکلات دانش آموزان مطرح می‌شود را به هم ربط می‌دهد.

در حقیقت این معلم دلسوز فردی است که فراتر از وظیفه شغلی اش در قامت یک ناجی، راهنما و مشاور در زندگی دانش آموزان اش حضور پیدا می‌کند و در بهبود روابط و انتقال انگیزه و امیدواری بسیار کارآمد است.

کارگردان فیلم کوشیده تا ضعف‌ها و انحطاط در نظام آموزشی را به صورت مسئله‌ای تکان دهنده به بیننده نشان دهد. از این رو در بسیاری از صحنه‌ها، مخاطب شاهد فاصله گرفتن فیلم از واقعیت موجود است.

همچنین ضعف فیلمساز در نمایش و پرداخت خشونت و تندروی‌هایی موجود در شخصیت‌های فیلم، باعث شده تا حدی اثر، دچار شتاب زدگی شود. پیام رسانی صریح به بیننده، نیز از مواردی است که به فیلم صدمه زده است.

نویسنده‌ی فیلمنامه با نمایش ضعف و تزلزل پایه‌های تربیتی خانواده و از طرف دیگر محیط آموزشی‌ای که جوانان در آن جا تحت تربیت هستند سعی بر این داشته که تأثیرگذاری هر یک از این عوامل بر دیگری را با نمایش دستچین‌های کوچک از شرایط اجتماعی به نمایش در آورد. توجه به متزلزل بودن و شکنندگی روابط اجتماعی افراد، مد نظر نویسنده و کارگردان فیلم بوده و به نوعی تلنگری است برای بیننده که مراقب بحران روابط بین نزدیکان اش، باشد.

بعضی از منتقدان این فیلم را با پرش‌های ناگهانی و غیر متوازن توصیف کرده‌اند. نمایش‌هایی از چهره‌ها و حرکات عصبی و پرخاشگرانه‌ی افراد و آشفتگی ذهنی‌ای که شخصیت‌های فیلمنامه با آن درگیر هستند. برخی دیگر نیز بر این باورند که جذابیت فیلم بیشتر به خاطر حضور بازیگران سرشناس است!