مصاحبه

 کارگردان فیلم سینمایی «بچه‌های ابدی» اشاره به معضل‌های اجتماعی را یکی از کارکردهای سینما دانست و تاکید کرد سینماگران باید حرمت نهاد خانواده را نگه دارند

به گزارش پایگاه خبری حوزه هنری , پوران درخشنده درباره اهمیت و ضرورت سینمای اجتماعی و تأثیر آن بر فرهنگ جامعه گفت: سینما یک ابزار فرهنگی است، قصد و هدف سینما فقط سرگرمی و تفریح نیست، بلکه رسالت سینما فرهنگ‌سازی ایجاد تفکر در مخاطب است. بخش عمده سینما باید به سینمای اجتماعی تعلق داشته باشد.

کارگردان فیلم سینمایی «شمعی در باد» افزود: سینمای اجتماعی نقش آگاه کردن جامعه نسبت به ناهنجاری‌ها را دارد. طرح مسئله می‌کند و ریشه مشکلات و معضلات را نشان می‌دهد. سینمای اجتماعی با آسیب‌شناسی به خانواده‌ها، جامعه و مسئولین تلنگر می‌زند.

این کارگردان ادامه داد: رسالت سینمای اجتماعی به چالش کشیدن نقاط تاریک و مبهم جامعه است. فیلمسازانی که عمری را در این راه سپری کرده‌اند و جوانانی که دغدغه سلامت جامعه را دارند، هرگز قصد سیاه‌نمایی ندارند. سیاهی‌ها را می‌بینند اما سیاه‌نمایی نمی‌کنند. دیدن سیاهی و هشدار دادن آن به جامعه وظیفه فیلمساز و هنرمند است.

وی افزود: هنرمند هرگز به جامعه خود خیانت نمی‌کند بلکه همواره در رفع معضلات و ناهنجاری‌های آن تلاش می‌کند. وقتی نابسامانی‌های فرهنگی و اجتماعی توسط فیلمساز مطرح شود کارشناسان و مسئولین در رفع آن ناهنجاری می‌کوشند. این هشدار دادن در جهت بیداری جامعه است.

کارگردان فیلم سینمایی «پرنده کوچک خوشبختی» ادامه داد: با نگاه اصلاح‌گری می‌توان برای درمان جامعه مؤثر واقع شد. فیلمسازان، جامعه و ملت را خانواده خود می دانند. تلاش می‌کنندچگونه و به چه نحو از ناهنجاری‌ها صحبت کنند، تا در نهایت به ضرر این خانواده بزرگ تمام نشود. فیلمساز نمی‌تواند بر معضل و مشکل اجتماعی چشم ببندد چرا که پنهان کاری خصوصاً در مسائل اجتماعی ریشه‌های فرهنگ، اقتصاد و سلامت یک جامعه را خشک می‌کند.

درخشنده ادامه داد: ورود آگاهانه، با شناخت و اصالت به خط قرمزها در صورتی است، که بر ناهنجاری‌های جامعه دامن نزند. باید سؤال در ذهن تماشاگر ایجاد کرد و او را به خود آورد. سینما باید آینه جامعه باشد. تلنگر و هشدار به افراد جامعه در برابر عادات و رفتارهای غلط و فرهنگ‌های نابسامان وظیفه هنر است.

وی گفت: در سال‌های اخیر در زمینه سینمای اجتماعی آثار خوبی تولید شده، اما امیدوارم جایگاه سینمای اجتماعی در چرخه تولید، ثابت و مشخص شود. تا مسئولان و فیلمسازان ضرورت اینگونه سینمایی که می‌تواند بسیار کارآمد و فرهنگ ساز باشد، را حس کنند.