مادرانه

مادرانه
به قصه های یکی بود و هیچ ... های نبود
غزل ، ترانه ، قصیده ، غزل – ترانه ، سرود

و زیر سقفِ بلندِ بنفش- آبی ، سبز
کسی دوباره برایم کشیده رنگ کبود

و لاله ای به چهل تربت ، آشیانه گرفت
و چادری که شکسته غرور و کبر یهود ...

به برگ برگ صیفه ، غزل غزل باران
از آسمان نگاهش ، چکیده یاس آلود ... !

کجای عهدِ سفیفه شکفته نیلیِ تو
کجای بیت حزینت ، میان آتش و دود –

شکست سینه ی یاسین و آیه ی تطهیر ؟
خحمید سوره ی «کوثر» و «هل أتی» به قعود ؟

و« ما أفاءَ اللهُ ...»، و بسته دست فدک ... *
وقال : « أنَّ الانسان ، لربهِ لکنود » *

تمام آینه ها رو به قبله اند ... اما
تمام قبیله نشسته برای توبه سجود

اگر شکسته کبوتر و آسمان زخمی ست
برای چشم نجیبت ، فقط برای تو بود

قنوت پنجره ها هم برای باران ست
که پشت کوچه ی غیبت گرفته قلب شهود

برای تو نگاهت طلوع خوبی هاست
منم کسی که : سه نقطه ، « منم کسی که نبود...» !

سیده فخرالسادات موسوی

* آیه 7-6 سوره حشر آیه 6 سوره عادیات