دو تا جای پا

دو پای رفته، دو چشم ِ به راه افتاده
تن ِ معلـّق تو بین آسمان و زمین
بلند می شوی و می روی به بالاها
میان هق هق خود می کشم تو را پایین
تو را که مثل پلاکت هنوز می گردی
پی ِ نشانی ِ میدان ِ تکّه تکّه ی ِ مین
به من بچسب، به یک مشت خاکِ خون مرده ↓
ببار تا برسم/ توی دست تو به یقین
هنوز مرد منی پشت سنگر ِ بدنم
هنوز پشت توام، پشت این مهِ سنگین
که عصرهای زمستان همیشه دلگیرند
شبیه برگشتن، از مراسم تدفین
شبیه برف که روی حیاتمان (حیاطمان) بارید
و پشت در لـَ لـَ لرزیدن ِ دو تا پوتین
■
صدای هق هق آهسته ای که... دیگر نیست
و روی برف دو تا جای پا... همین و...
همین!!