دل نوشته ای به مناسبت نیمه شعبان

۲۵ تیر ۱۳۹۰کد خبر: 150513۱

یه ســـــــلام خط خطــــــــــی و دســــــت و پا شکــــــــــسته

برای دریافت فایل صوتی دل نوشته کلیک کنید

سلام یه سلام خط‌ خطی و دست و پا شکسته یه سلام خسته و رنگ پریده یه سلام دودگرفته ی اسیر میون سرفه‌ های سنگین احساسات مصنوعی و ساختگی یه سلام خاکستری خاکستری از ته سالهای سال فراموشی بازم ماه شعبان به نیمه رسید و ما از ته کوچه پس کوچه های بی خیالی پیدامون شد اما این بار غرض، عرض حاجت نیست. حرف حرف دله و منت و التماس! مطلب عرض ارادته و دست بوسی! قصه قصه ی دوریه و غربت! البته نه دوری شما شما که کارتون درسته! این مائیم که با بی خیالی از کنار فانوس بلند دریایی می‌گذریم و بی تفاوت خودمونو اسیر هر طوفان و گرداب بی سروتهی می‌کنیم. یادمون می‌ره از کجا اومدیمو ..... به کجا قراره بریم. می شینیم اونقدر از خودمون برا خودمون فلسفه می بافیم که تا به خودمون می یایم می بینیم تو پیچ وا پیچ تنگ و تاریک ساخته های فکر خودمون دست و پا می زنیم. اونوقت برای رهایی از هزارتوی این دالون بی سر و ته شروع می کنیم به ایراد گرفتن از شما و... خدا و... آسمون و زمین!... که این چه رسمیه؟! چه زمونه ایه؟! چه وضعیه؟!... غافل از اینکه همش دست گل خودمونه! خلاصه بدجور تو خودمون دست و پا می زنیم. اولش خوب بود ولی کم کم یه چیزایی برامون مهم شد. یه چیزایی نگاهمونو از آسمون تا جلوی پامون پایین کشید و ما رو پابند خودش کرد. دنیا دنیای عجیبی شد! دنیای سنگی با مجسمه های بتونی. این روزا اونقدر برهان و دلیل کشف و اختراع شده که لحظه به لحظه از حروم کم میشه و به حلال اضافه می شه. معلوم می شه خوبیها بد و بدیها خوب بوده. کارای بد تحسین و کارای خوب مسخره می شن. تو این زمونه اگر کسی بخواد با وقار و درست درمون باشه باید خودشو تو فرازو فرود این اقیانوس بی سروته رها کنه و به آدمایی که دنبال تخته پاره ای برای رسیدن به فانوس دریایی می گردن پوزخند بزنه. خلاصه بد چاهی برای خودمون کندیم. پس تو همین لحظه های پر برکت! تو درهم برهم چراغونیای پر زرق وبرق تو کوچه های آشتی کنون! تو نم نم سنگ فرشای آب پاشی شده! هم قدم حس و حال گره خورده تو گلوی تمام دلای تنگ! دوباره دستمون به سمت خودتون دراز میشه. اگه به ما باشه بدتر می شه که بهتر نمی شه! خودتونم می دونید. این جماعت هرچی باشه هرکاری کرده باشه پای اسم شما که وسط بیاد یه حال دیگه ای پیدا می کنه! یه جور دیگه می شه! به حق همین یه جوری شدنه، سر مرکب هممونو به سمت مسیر خودتون برگردونید! آخرش دوباره رسیدیم به آوارگی خودمون! چه کنیم....! به قول یکی از دوستا "پات نوشته شدیم آقا". نمی دونم از وقتی این نامه تموم بشه تا دفعه بعد که یادتون بیافتیم چقدر خرابکاری می کنیم! ولی هرطوری هست شما دستمونو ول نکنید! خودتون دستمونو بگیرید!

اشتراک‌گذاری:لینک کوتاه: https://alborz.hozehonari.ir/s/EWG4WZW

نظرات

در حال بارگذاری…

منبع: alborz.hozehonari.ir