تلاش برای ساخت فیلم هایی با موضوعات ارزشی وانقلابی

تلاش برای ساخت فیلم هایی با موضوعات ارزشی وانقلابی

یادداشت "محمد سجاد احسانفر"به بهانه اکران جشنواره فیلم عمار

به گزارش واحد خبر روابط عمومی حوزه هنری استان البرز؛

صحبت از فرم و محتوا، رابطه و ترجیح این دو بر هم، بسیار مورد بحث قرار گرفته و دیگر بر عموم مبرم است که هنر ابزاریست تا یک مفهوم را به زیبایی در دل مخاطب خود بنشاند وگرنه تکنیکی است که برخی جاها تنها خوشایند مخاطب قرار می گیرد و حتی تاریخ مصرف دارد.

همانطور که می بینیم دیگر نقل اغلب مجالس این است که چه مفهومی را چگونه در قالب های مختلف هنری بگنجانیم. آیا می توان فلان مشکل را مطرح کرد یا نه؟! آیا سیاه نمایی می شود یا نه؟ آیا شعار زدگی پیش می آید یا نه؟ از پس تمام این صحبت ها می توانیم به دو نوع متفاوت از اثر مضمون‌گرا برسیم. هرچند هردو در صدد تبلیغ و تزریق یک مفهوم مشخص هستند و داعیه دار اصلاح؛ اما در واقع وقتی با معیار مشخصی بسنجیم می بینیم در نقاط مقابل هم قرار می گیرند. بگذارید به سراغ مصداق برویم. فیلم هایی که با هدف چرک نشان دادن پیکره فرهنگ کشورمان با یارانه های سنگین غرب تولید می شوند در مقابل آثاری که می خواهند از حق حرف بزنند، هر دوی این ها به مفهوم می پردازند. اما چگونه و در چه مسیری؟

روزگاری در سایه برخی مدیریت ها و شاید بهتر بگوییم سوء مدیریت ها اتفاقاتی در این کشور افتاد که محک خوبی بود. از همان دوران یعنی پس از وقایع سال88 برخی از هنرمندان متعهد به ارزشهای انقلاب اسلامی آثاری تولید کردند که به بیان حقایق پشت پرده و آسیب شناسی این گونه اتفاقات پرداخته بودند ولی نه وزارت ارشاد در بخش سینمایی یا سایر بخشها، نه رسانه ملی و نه هیچ نهادی هیچکدام حاضر به حمایت از این تولیدات نشدند. اما ندای پیر انقلاب بهترین قوت بود برای عمار صفتانی که آنچه او می دید، می دیدند. ندای مظلومانه ای که روزی گفته بود «من تجهیز و صف آرایی ها را میبینم، دهان های با غضب گشوده شده و دندان های با غیظ به هم فشرده شده را علیه انقلاب و امام و همه کسانی که به این حرکت وابسته اند می بینم. چه کنم اگر کسی نمی بیند!!!»

"عمارصفتان" را از آنجا نوشتم که رهبر معظم انقلاب از او چنین گفته بودند: در جنگ صفین یکی از کارهای مهم جناب عمار یاسر تبیین حقیقت بود. چون آن جناح مقابل که جناح معاویه بود، تبلیغات گوناگونی داشتند. همینی که حالا امروز به آن جنگ روانی می گویند، این جزو اختراعات جدید نیست، شیوه‌های آن فرق کرده؛ این کسی که از این طرف، خودش را مؤظف دانسته بود که در مقابل این جنگ روانی بایستد و مقاومت کند، جناب عمار یاسر بود که در قضایای جنگ صفین دارد که با اسب از این طرف جبهه، به آن طرف جبهه و صفوف خودی میرفت و همین طور این گروه‌هائی را که - به تعبیرِ امروز، گردانها یا تیپهای جدا جدای از هم - بودند، به هر کدام می رسید، در مقابل آنها می ایستاد و مبالغی برای آنها صحبت می کرد؛ حقائقی را برای آنها روشن می کرد و تأثیر می گذاشت. یک جا می دید اختلاف پیدا شده، یک عده‌ای دچار تردید شدند، بگو مگو توی آنها هست، خودش را به سرعت آنجا می رساند و برایشان حرف می زد، صحبت می کرد، تبیین می کرد؛ این گره‌ها را باز می کرد."

اکنون هم بچه انقلابی‌هایی که می‌خواستند پژواک صدای خود را در بازگشایی گره‌های بینشی برخی از مردم به گوش آنها برسانند با مانع مواجه شده بودند. مانع از طرف کسانی که مسئولیت همین رسالت را داشتند. اما مثل همیشه ابتکار این جمع گره گشایی کرد و با اراده الهی این گروه در سال 89 با گرفتن مجوز پخش سالنی، فیلم های خود را که آن زمان 19عدد و همگی در باره فتنه 88 بود پخش کردند. از آن به بعد هم دبیرخانه ای تشکیل دادند و هر سال فراخوانی برای برگزاری جشنواره تهیه شد. این حرکت خود جوش که اصالتش برپایه مردمی بودنش است، به نام جشنواره عمار نام گذاری گردید. رهبر انقلاب نیز از این نامگذاری اظهار خرسندی نموده و جای دیگری فرمودند :" تزلزل‌ ناپذیری عمار در حوادث مختلف صدر اسلام و همچنین امتحان‌های سخت دوران بعد از پیامبر اسلام صلّی‌الله‌علیه‌وآله، موقع‌شناسی و حضور در وقت نیاز و نقش تبیین‌کننده‌ی او در مسائل و حوادث دوران حضرت علی علیه‌السلام از ویژگی‌های برجسته و بارز عمار بود."

تلاش برای ساخت فیلم هایی با موضوعات ارزشی و انقلابی با هدف حفظ و اشاعه آنها امری است که در بدنه جشنواره عمار اتفاق افتاد.  بدنه ای که حالا به سینمای کشور تنه میزند و در آن فیلمسازانی پا به عرصه گذارده اند که به دور از شعارها و تعریف های وقت تلف کن سینما، از این زبان حرف های جدیدی می‌زنند. فیلمهایی دور از سیاه نمایی، دروغ، تبلیغ بی قیدی و حرف های رکیک. جشنواره ای تمیز که در نهایت متانت صحبت می کند، گله می کند، راهکار پیشنهاد می کند، مشکلات را مطرح می کند و حتی برخی مواضع را به چالش می کشد. روندی که در مسیر هنر اسلامی و سینمای دینی آینده روشنی را می توان برایش پیش بینی کرد. این نکته در صحبتهای رهبر عزیز انقلاب نیز نمود دارد: " در این عرصه جوان‌های مؤمن، باطراوت و شاداب و دارای نگاه نو و همت بلند، موتور محرک برای حرکت رو به جلو هستند و پیشکسوتان نیز باید با بیان تجربیات خود و تربیت نیروهای جدید و کارآمد، به این حرکت شتاب بیشتری ببخشند."

اکنون که در دیماه 1393 به سر می بریم پنجمین دوره این جشنواره در حال برگزاری است. حضور هنرمندان مؤمن به رسالت دینی هنر، در این جشنواره خصیصه اصلی آن است. جشنواره ای که به لطف الهی هر سال بر کیفیت برگزاری و آثار آن افزوده می گردد. هرچند بی مهری ها هنوز در گستره هنرمندان عرصه سینما نسبت به این جشنواره و دوستان دخیل در آن ادامه دارد اما  این جریان مسیر خود را پیدا کرده است. شاید هم این چنین مظلومیتی خاصیت حرکت برای خدا باشد، چنانکه تاریخ شهادت می دهد. این جشنواره درکنار اینکه نقد مردم را به سهولت در یافت و کرده و مورد توجه قرار می دهد، خود مردم را پای کار آورده و آنها را به مجریان این برنامه تبدیل می کند و همین مردمی و خودجوش بودن باعث شده تا بازوان این پیکره نیرو از منبعی دیگر بگیرند. مگر نه اینکه این انقلاب خودش یک حرکت مردمی بود. و مگر نه اینکه حراست از آن نیز تاکنون مردمی بوده است؟! در یک نگاه کلی می توان تفاوت های عمده این جریان را با سایر برنامه ها و جشنواره ها در سه اصل جستجو کرد: 1- حضور جوانان متعهد و حزب‌الهی و در عین حال حرفه ای در زمینه سینما. 2- ایجاد فرصت و زمینه سازی برای کشف و استعداد های جوان در عرصه هنر اسلامی و پرورش آنها. 3- نحوه اکران آن که عمومی و متناسب با نیاز مخاطب است.  امروز به راحتی هر کسی که بخواهد این آثار را ببیند دور از تشریفات زرق و برق دار و فرش های قرمز، کافیست ازطریق اینترنت یا پیامک با ستاد برگزاری این جشنواره درخواست خودرا اعلام کند تا بیننده و اکران کننده این آثار متواضع و با ارزش باشد. استان البرز نیز به نوبه خود این افتخار را دارد که در قالب اکران کننده این آثار ارزشمند جا بگیرد. حوزه هنری استان البرز در راستای رسالت های خود در عرصه هنر متعهد و حمایت از هنرمند مقید به ارزشهای انقلاب، از 15 تا 17 دیماه برگزار کننده این جشنواره بود و در ادامه سپاه ناحیه کرج و بعد از آن هم هیأت ها و محافل عمومی تر در زمره سایر اکران کننده ها خواهند بود. تولیداتی که در دور افتاده ترین نقاط این کشور هم به میهمانی نگاه تک تک هموطنان می‌روند.

و الله اعلم

محمدسجاد احسان‌فر