روایتی از روزهای جنگ و حماسه ( به نام نامی زینب (س) )

عمه ها برادر زاده هایشان را جور دیگری دوست دارند. انگار تکه ای از قلبشان بیرون بدنشان می تپد. طاقت ندارند خار به پایشان برود. چه برسد به این که بیایند بالای سر پیکر خونینشان آن هم برای شناسایی.. از چشم هایش پیدا بود ساعتها گریه کرده. صدایش از حجم این مصیبت سنگین گرفته بود. ماجرا را پرسیدم. آرام آرام شروع کرد به شرح ما وقع؛ « ما نارمک زندگی می کنیم. اون روز کوچه ی کناری ما رو زدن. دلشوره گرفتم. تلفن را برداشتم و شروع کردم به زنگ زدن منزل برادرم. خانه یشان شهرک شهید چمران بود. هیچکس تلفن را جواب نمی داد. شماره موبایل فاطمه را گرفتم؛ خانم برادرم. تماس هایم همه بی پاسخ بود.دلشوره داشتم اما فکر نمی کردم اتفاقی افتاده باشد. فقط خواستم از خوب بودن حالشان مطمان شوم.» ✍️ به قلم: زهرا کبریایی 🎨 تصویرساز: حمید صوفی 📽 موشن: محمد نورالهی 📎 تهیه شده در حوزه هنری استان البرز با همکاری حوزه هنری استان تهران